Overheidsopdrachten opleiding: leren van elkaar bij Escala

Herkenning als startpunt van de opleiding

Bij in-house trajecten begint het proces zelfs vóór de eerste lesdag. Chris vraagt organisaties om vragen en cases door te sturen. Waar lopen jullie mensen op vast? Wat zorgt voor twijfel of discussie?
Die concrete voorbeelden verwerkt hij in zijn presentatie. Wanneer deelnemers hun eigen realiteit herkennen op het scherm, verdwijnt een stuk afstand. Het wordt minder abstract. 

“Ik geef nooit een monoloog. Altijd dialoog,” zegt hij. “Als je alleen zendt, verlies je mensen. Dus ik stel veel vragen.” En dat werkt. Mensen praten makkelijker wanneer ze merken dat hun dagelijkse praktijk het vertrekpunt is.

Een veilige leeromgeving als fundament

Voor Chris begint veiligheid bij de start van de opleiding met een duidelijke keuze: betrek directie niet meteen in het gesprek. “Dat remt af. Mensen worden voorzichtiger. En dat wil je net niet.”
Al vanaf slide drie laat hij iedereen zichzelf voorstellen. Wie ben je? Wat doe je binnen overheidsopdrachten? In welke sector ben je actief? Op basis daarvan legt hij accenten. 
Hij stelt zichzelf ook voor. Dat lijkt evident, maar het verkleint de afstand. Zeker wanneer er een advocaat voor de groep staat. Non-verbaal merk je snel wanneer een groep zich openstelt en energie haalt uit het leerproces. De eerste dertig minuten zijn vaak wat formeler. Maar daarna zie je: mensen zitten losser, beginnen spontaan vragen te stellen.
 
Tijdens dagopleidingen zie je dit kantelpunt vaak na de lunch: je hebt eens informeel gesproken, soms komen deelnemers één voor één vragen stellen. Vaak zeg ik dan: “Dat vraagstuk neem ik straks even klassikaal mee.”
Hij let ook bewust op taalgebruik en vermijdt juridisch jargon zoveel mogelijk. Natuurlijk moet de wetgeving correct uitgelegd worden. Maar hij vertaalt ze meteen naar mensentaal. “Als mensen begrijpen wat er staat, durven ze ook twijfelen. En vragen stellen.”

 

De groep als mede-expert

Wat een Escala-opleiding volgens Chris sterk maakt, is dat deelnemers elkaar aanvullen.
Wanneer iemand een algemene vraag stelt, richt hij zich eerst tot de groep. “Hoe zouden jullie dit aanpakken?” Pas daarna geeft hij zijn eigen visie. En vaak blijkt: meerdere mensen zitten met dezelfde vraag.
Wanneer iemand langere tijd stil blijft, betrekt hij die persoon bewust. “Hoe doe jij dat eigenlijk?” In elke organisatie zit meer kennis dan men zelf vermoedt. Alleen wordt die niet altijd gedeeld.
 

Meer dan docent: klankbord en sparringpartner

Chris ziet zichzelf niet als een klassieke lesgever. Zijn rol is wetgeving begrijpbaar maken, zodat deelnemers er effectief mee aan de slag kunnen.
“Theorie is nodig, natuurlijk. Maar niemand komt naar een opleiding om alleen slides te zien. Ze willen weten: wat betekent dit morgen in mijn werk?”
Soms worden opleidingen zelfs een soort positieve klaagmuur. Deelnemers ventileren frustraties over hoe hun organisatie omgaat met overheidsopdrachten. “Dan ben ik minder jurist en meer klankbord,” zegt hij. “We bekijken samen hoe het anders kan. Praktischer. Werkbaarder.”
Dat meedenken, dat sparren, maakt voor hem het verschil tussen kennis overdragen en echt impact hebben.
 

Wanneer theorie praktijk wordt

Halverwege een opleiding zei ooit een deelnemer tegen hem: “Dit herken ik uit de praktijk.” Aan het einde van de dag kwam diezelfde persoon terug: “En nu weet ik wat ik morgen anders ga doen.”
Misschien is dat wel de essentie van een goede overheidsopdrachten opleiding. Niet alleen begrijpen wat de wet zegt, maar weten wat je er concreet mee kan doen.
Benieuwd hoe Escala haar opleidingen rond overheidsopdrachten aanpakt? Ontdek het volledige aanbod.